Werkgever en werknemer zijn bij verzuim veel te weinig in gesprek over de factoren die werkelijk bepalend zijn. Met deze stelling prikkelde Klaas Keizer zijn gehoor tijdens een drukbezochte break-outsessie op het RSC-jaarcongres. De door de wol geverfde arbeids- en organisatiedeskundige en docent communicatie, conflictmanagement en mediation ziet om zich heen dat ziekteverzuim vaak ‘sociaal geaccepteerde taal is om niet te hoeven zeggen waar het écht om gaat’.
Keizer verzorgde tijdens het RSC-jaarcongres een drietal break-outsessies onder de titel ‘Ziekteverzuim als metafoor: vroegsignalering met het werk- en denkmodel Kwaliteit van Arbeid’. Zoals de titel al verraadt, was in de sessies een centrale rol weggelegd voor het model dat Keizer heeft ontwikkeld om de kwaliteit van werk en de omvang van verzuimrisico’s te beoordelen. Het omvat 4 onderling verbonden vensters om naar werk te kijken. Hiervan zijn de vensters ‘Mijn draagkracht’ en ‘Mijn verbondenheid’ persoonsgebonden en de vensters ‘Onze condities van arbeid’ en ‘Onze relaties & interactie’ werkgebonden. Binnen het model bepalen zelfregulatie en co-regulatie samen de kwaliteit van arbeid, en daarmee de kans op verzuim en uitval.
| Het model in groter formaat bekijken?
Check de volledige presentatie van Klaas Keizer.
|
Verzuim is een uitkomstmaat van arbeidskwaliteit
Een essentieel inzicht achter het model is dat verzuim een uitkomstmaat is bij de kwaliteit van de arbeid die een organisatie realiseert. Of, in de woorden van Keizer: ‘Iedere organisatie spuugt haar eigen verzuim uit’. Naar zijn overtuiging zijn veel organisaties te weinig bezig met de werkgebonden vensters binnen het model. Ervaren medewerkers dat hun organisatie co-regulatie toepast? Hebben ze het gevoel dat ze erbij horen, worden gewaardeerd? Is er wel of geen sprake van gehechtheid en verbondenheid? Een ruime meerderheid van het verzuim draait om problemen op dit terrein, ziet Keizer in de praktijk. Maar in het gesprek dat werkgever en werknemer vervolgens voeren, gaat het over alles – behalve over datgene dat werkelijk van belang is. Want, zegt Keizer: ‘Ziekteverzuim is de sociaal geaccepteerde taal geworden om niet te hoeven zeggen waar het écht over gaat.’
Meer weten?
