Het belang van een handtekening van de werknemer onder re-integratieafspraken varieert sterk per processtap. Dit blijkt uit een analyse van gerechtelijke uitspraken. Aan- of afwezigheid van een handtekening onder het plan van aanpak zegt voor de rechter niet zoveel. De werkgever mag hier dan ook geen sancties aan verbinden. Bij een trajectplan voor re-integratie tweede spoor ligt de zaak echter anders.
Hoewel de praktijk uitwijst dat niet iedere werkgever dit weet, is het inzicht dat een werknemer het plan van aanpak voor re-integratie niet hoeft te ondertekenen niet nieuw. De Centrale Raad voor Beroep oordeelde al in 2017 dat de wet- en regelgeving nergens een verplichting van deze strekking bevat. Een werkgever kan daarom niet zomaar sancties opleggen als een werknemer weigert om het plan van aanpak te ondertekenen. Of de medewerking aan de re-integratie wel of niet voldoende is, hangt vanwege het ontbreken van een expliciete wettelijke verplichting altijd af van het feitelijke re-integratiegedrag. Het wel of niet zetten van een handtekening onder het plan van aanpak is hierbij hoogstens ondersteunend bewijs.
Aanwezigheid wettelijke bepalingen is bepalend
De wet- en regelgeving maakt de werkgever verantwoordelijk voor het (laten) opstellen van het plan van aanpak. De werknemer is verplicht hieraan mee te werken en zich actief in te zetten voor zijn of haar eigen re-integratie. De aanwezigheid van deze expliciete wettelijke bepalingen schept voor de werkgever mogelijkheden (en een verplichting) om te sanctioneren. Werkt de werknemer niet mee aan het opstellen of uitvoeren van het plan, of reageert hij of zij niet op oproepen? Dan hoort de werkgever te reageren en waar nodig te sanctioneren. Een weigering het plan van aanpak te ondertekenen is alleen reden tot extra alertheid: volgt er nalatigheid bij het re-integratiegedrag? Zo ja, dan ontstaat alsnog een reden om te rappelleren en waar nodig te sanctioneren.
Bij tweede spoor heeft de handtekening een andere lading
In het geval van een plan voor een tweede spoortraject ligt dit anders. Hier heeft de aan- of afwezigheid van een handtekening of een weigering om te tekenen een andere juridische lading, zo blijkt uit een analyse van gerechtelijke uitspraken. Zowel de rechtbank Rotterdam als het gerechtshof Amsterdam heeft geoordeeld dat het ondertekenen van het trajectplan tweede spoor wél onder de re-integratieverplichtingen van de werknemer valt. Dat wil zeggen: hij of zij moet een deugdelijke reden hebben om te weigeren. Anders dan bij het re-integratieplan is hier geen mogelijkheid om niet te tekenen, maar toch voldoende inspanningen te verrichten. In beide genoemde zaken ontbrak een deugdelijke reden en volgde daarom een uitspraak ten gunste van de werkgever.
| Wanneer niet, wanneer wél sanctioneren?
Werkgevers kunnen niet sanctioneren als:
|
Meer weten?
